Zabiegi

Zabiegi

Podstawowy zabieg podologiczny– zabieg, przy którym podolog skupia się na opracowaniu stóp. Po wywiadzie podologicznym i konsultacji przygotowujemy skórę stóp do zabiegu, poddając ją dezynfekcji i odświeżeniu. Od strony grzbietowej przy użyciu cegów/ frezów o różnej gradacji skracamy paznokcie, opiłowujemy je, szlifujemy i polerujemy. Opracowujemy wały okołopaznokciowe. Na podeszwowej stronie stopy skupiamy się na zrogowaceniach. Usuwamy je przy użyciu (w razie konieczności) skalpela lub frezów o różnej gradacji. Zabieg wykończony jest nałożeniem odpowiedniego dla skóry preparatu pielęgnacyjnego.

Podstawowy zabieg podologiczny z masażem– Podstawowy zabieg podologiczny zakończony masażem relaksacyjnym, który ma na celu rozluźnienie przeciążonych stóp i działa przeciwbólowo.

WRASTAJĄCE PAZNOKCIE- są częstym schorzeniem polegającym na uciążliwym wrastaniu płytki paznokciowej w wały około paznokciowe. Skutkuje to stanem zapalnym i wytworzeniem ziarniny, obrzękiem, zaczerwienieniem i bolesnością.  Przypadłość  ta najczęściej dotyczy paluchów. Wrastanie spowodowane jest czynnikami mechanicznymi zmieniającymi kierunek wzrostu płytki. Leczenie polega na zmianie kierunku wzrostu płytki poprzez założenie klamry ortonyksyjnej lub metalowej (uzależnione jest to od danego przypadku – decyzję o wyborze klamry podejmuje podolog).

Opracowanie wrastającego paznokcia– polega na wycięciu wrastającego elementu paznokcia

Tamponada– aplikacja opatrunków nasączonych preparatami  antyseptycznymi pomiędzy wrastający brzeg płytki, a wał paznokcia

Założenie klamry ortonyksyjnej Ora/OnyClip – Klamry ortonyksyjne (drutowe/ metalowe) służą do korekcji wrastających lub wkręcających się paznokci. Dobór odpowiedniego modelu uzależniony jest od skali problemu , z jakim zgłasza się pacjent.

GRZYBICEZmiany o charakterze grzybiczym są jednymi z najczęstszych nieprawidłowości dermatologicznych, występujących w obrębie skóry  stopy i nierozerwalnie związanymi z nią płytkami paznokciowymi. Na rozwój zakażenia grzybiczego wpływają czynniki: środowiskowe( powszechna dostępność do kąpielisk i akwenów wodnych, nieprawidłowa higiena, wzmożona migracja ludności, sport wyczynowy, predyspozycje zawodowe- górnictwo, hutnictwo, produkcja obuwia z materiałów nienaturalnych uniemożliwiających prawidłową regulację wilgoci i temperatury),  nabyte (wiek- większa predyspozycja u osób starszych, choroby o podłożu autoimmunologicznym i nowotworowym, urazy, ciąża, przewlekła steroidoterapia miejscowa i ogólna, antybiotykoterapia)  i wrodzone (zaburzenia immunologiczne, choroby o etiologii alergicznej, endokrynopatie).

Trzy podstawowe typy grzybicy stóp to:

-postać międzypalcowa– to najczęstsza postać grzybicy stóp stanowiąca około 45% infekcji dermatofitowych stóp. Lokalizuje się typowo w przestrzeniach międzypalcowych II-IV oraz IV-V lub pozostałych; czasem może rozsiewać się na sąsiadującą skórę powierzchni grzbietowej stopy. Klicznicznie skóra jest koloru biało-szarego, obrzęknięta z tendencją do licznych pęknięć. Powierzchnia zmian może być sącząca, obecne są nadżerki. Całościowo zmiany mają charakter złuszczający, z widocznym rumieńcem i obecnością świądu.

-postać potnicowa– przez długi okres bywa bezobjawowa. Następnie w obrazie klinicznym dominują zmiany o charakterze pęcherzyków surowiczych wykazujące skłonność do łączenia się w większe struktury. Zmianom towarzyszy świąd. Podstawowa lokalizacja to śródstopie. Czasem obecne są nadżerki.

postać złuszczająca– zmiany skórne lokalizują się na podeszwach i bocznych powierzchniach stóp. Występują regiony nadmiernego rogowacenia (wyraźne złuszczenie) umiejscowione na podłożu zapalnym. Skóra jest pozbawiona elastyczności, szorstka i sucha. Ta postać grzybicy stóp bardzo często współistnieje z grzybicą płytek paznokciowych.

Grzybica płytek paznokciowych bardzo często współistnienie z grzybicą stóp. Jest to zakażenie cechujące się podpaznokciową hiperkeratozą, zmianą barwy i strukturą paznokcia. Za wystąpienie tych zaburzeń są odpowiedzialne głównie dermatofity.

Istnieje wiele form klinicznych grzybicy paznokci, a do najczęstszych należą:
– dalsza podpaznokciowa onychomikoza– to najczęstsza forma zakażenia paznokci cechująca się żółtym lub czasem brązowym zabarwieniem, nadmierną łamliwością i kruchością. Do zakażenia dochodzi od dystalnego lub bocznego kierunku, stąd infekcja szerzy się w głąb płytki.

– bliższa podpaznokciowa onychomikoza– do zakażenia dochodzi poprzez penetrację uszkodzonego eponychium. Ta odmiana grzybicy jest częsta u osób z upośledzoną odpornością. Płytka paznokciowa ulega zmiękczeniu i stopniowemu wykruszaniu szczególnie jej bliższej okolicy.

– powierzchowna onychomikoza– klinicznie obserwuje się kredowobiałe plamy zlokalizowane na grzbietowej powierzchni paznokcia, zmiany dotyczą niemal wyłącznie płytek paznokciowych stóp

– wewnątrzpłytkowa onychomikoza– objawem podstawowym jest plamiste, białe zabarwienie. Paznokcie tracą połysk i są matowe. Ich powierzchnia jest nieregularna i wykazuje cechy złuszczenia.

– całkowita dystroficzna onychomikoza– to proces destrukcji obejmujący całą płytkę paznokciową prowadzący do całkowitego jej zniszczenia z obnażeniem łożyska pokrytego zasobami strukturami rogowymi. Otaczające wały paznokciowe objęte są stanem zapalnym

Kluczowe znaczenie dla podtrzymania efektu terapeutycznego ma odpowiednia profilaktyka obejmująca:
– właściwą pielęgnację skóry;
– zachowanie higieny osobistej;
– stosowanie obuwia ochronnego podczas korzystania ze zbiorników wodnych;
– korzystanie z naturalnych materiałów przy doborze odzieży- skarpetek;
– odpowiedni pedicure;
–  stosowanie środków odkażających do obuwia.

BRRODAWKI WIRUSOWE- Najczęstszymi patogenami na skórze są wirusy i grzyby. Zmiany wywoływane przez brodawczaka ludzkiego. Brodawki skóry są zmianami o charakterze grudek, z tendencją do szybkiego namnażania i tworzenia rozległych struktur hiperkeratycznych. Lokalizują się one w obrębie piet, paluchów i nad głowami kości śródstopia. Umiejscowienie te wiąże się ze znaczną bolesnością zmian, szczególnie podczas ruchu chorego, bowiem dochodzi do wzmożonego nacisku i tarcia.
Brodawki stóp występują w dwóch podstawowych odmianach
– brodawki mozaikowate- niebolesne, zlokalizowane powierzchnie, wywołane przez HPV2
– brodawki myrmecia- bolesne, przenikające do głębszych warstw skóry- czynnik sprawczy HPV1 I 63.

Usunięcie brodawki wirusowej (kurzajki)– w zależności od rodzaju brodawki i danego przypadku terapia jest dobierana indywidualnie. Brodawek pozbywamy się za pomocą elektrokoagulacji, kwasów, ciekłego azotu lub przez wyłuszczenie zmian.

ŁUSZCZYCA-to częste zaburzenie o charakterze zapalno-proliferacyjnym, manifestujące się typowymi blaszkami z obecnością obfitej łuski. Przyczyny zmian wciąż pozostaje niejasna, wiadomo jednak, że jest to schorzenie wieloaspektowe. Czynniki genetyczne, immunologiczne, stres, leki, używki, urazy wpływają na występowanie zmian skórnych.
W większości  przypadków zmiany łuszczycowe są rozsiane na skórze całego ciała i przybierają postać ognisk rumieniowo- naciekowych pokrytych srebrzystą łuską.
W przypadku form zlokalizowanych, czyli na dłoniach i stopach, obserwuje się objawy:
-łuszczyca zwyczajna- symetryczne i dobrze odgraniczone zmiany o charakterze  zapalnym (intensywny rumień z nacieczeniem) z grubą, mocno przytwierdzoną łuską, często koloru żółtego, ponadto obserwuje się szczeliny i pęknięcia zlokalizowane równolegle do fizjologicznych linii skóry
– łuszczyca krostkowa- liczne rozsiane na powierzchni podeszwowej stopy zmiany krostkowe, czasem szerzące się na jej boczne powierzchnie, z towarzyszącym stanem zapalnym lub bez niego; zmiany ropne są mocno napięte i w wielu przypadkach sprawiają ból. Po kilku dniach dochodzi do wysuszenia zmian, które ustępują z pozostaniem przebarwienia.

Zmianom skóry bardzo często towarzyszą nieprawidłowości w obrębie płytek paznokciowych stóp. Niezależnie od postaci skórnej łuszczycy obserwuje się dysfunkcje paznokci w formie onycholizy (oddzielenia wolnego brzegu płytki od macierzy), typowych naparstkowych zagłębień i podpaznokciowej hiperkeratozy. Objawem są tzn. plamy olejowe będące blaszką łuszczycową zlokalizowaną podpaznokciowo, która klinicznie manifestuje się  żółtobrązowymi plamami. Szczególną formą łuszczycy jest ropne ciągłe krostkowe zapalenie palców. Na palcach dłoni i stóp rozwijają się zmiany rumieniowe, z  czasem przekształcające się w bolesne krosty z tendencją do zlewania w większe zbiorniki z treścią ropną. Początkowo proces dotyczy pojedynczych palców. Płytki paznokciowe zazwyczaj nie są objęte procesem chorobowym.

Oczyszczenie paznokci zmienionych chorobowo – po uprzednim wykonaniu badania mykologicznego i rozpoznaniu problemu dotyczącego paznokci stóp, przystępujemy w razie konieczności do opracowania płytki zmienionej chorobowo przy użyciu frezów, cęgów i odpowiednich preparatów zalecanych przy danym schorzeniu/ problemie.

Rekonstrukcja /Protetyka paznokcia- w przypadku ubytku płytki paznokciowej spowodowanej urazem/zakażeniem bakteryjnym/grzybiczym możliwe jest jej odbudowanie za  pomocą indywidualnie wykonanej protezy i specjalnej masy ( wytworzonej z proszku i płynnego utwardzacza).

Usunięcie krwiaka podpaznokciowego– polega na nawierceniu płytki odpowiednim frezem, dzięki czemu z łatwością usuwamy zalegającą krew. Zabieg jest krótki i bezbolesny. Należy go wykonać jak najszybciej ( 24-48h).

ODCISKI- Skóra podeszw narażona jest na duże uciski i tarcia. W miejscach największych nacisków powstają odciski, które stanowią biologiczny opatrunek skory osłaniając miejsca poddawane zbyt intensywnym naciskom i obciążeniom. Powstanie odcisków można więc nazwać reakcją obronna skóry. Odcisk jest zmianą wyniosłą, która podczas np. chodu jest uciskana, co stanowi dalszy, a może i silniejszy sygnał dla skóry do dalszej wzmożonej produkcji komórek warstwy rogowej. Najbardziej charakterystycznym elementem odcisku jest centralnie położony czop rogowy, zwany rdzeniem. Ta twarda struktura o kształcie stożka, którego wierzchołek skierowany jest ku wewnątrz, może dochodzić nawet do okostnej. Jeśli czop rogowy drażni zakończenia nerwowe np. w skórze właściwej lub niżej leżących strukturach, podczas ucisku pojawia się ból. Odciski usuwamy za pomocą skalpela, dłuta i odpowiednich frezów. Zabieg zazwyczaj jest bezbolesny. Czas trwania leczenia uzależniony jest od przypadku.

NADMIERNE ROGOWACENIE SKÓRY-  HIPERKERATOZY-  nadmierne , intensywne namnażanie komórek w warstwie podstawnej naskórka. Jest to reakcja obronna organizmu przed działaniem czynników drażniących, prowadzące do rogowacenia naskórka. Proces hiperkeratyczny inicjują zazwyczaj czynniki zewnętrzne pochodzenia mechanicznego (ucisk i tarcie), termicznego (wysoka, lub zbyt niska temperatura) lub chemicznego (np. kwasy). Hiperkeratozy bardzo często obserwujmy w obrębie pięt, ale także w bocznych krawędziach podeszew i w okolicy stawów śródstopno-paliczkowych.

Tworzeniu hiperkeratoz sprzejają:

– deformacje stóp i palców – koślawość, szpotawość, palce młotkowate, paluch koślawy, płaskostopie poprzeczne

– choroby tj. łuszczyca, liszaj , egzema, które przebiegają z zaburzeniami rogowacenia naskórka

– częste, niewłaściwe, zbyt głębokie usuwanie naskórka

– nadmierna potliwość

– suchość skóry

Bardzo ważną rzeczą przy opracowywaniu hiperkeratoz jest znalezienie przyczyny ich powstawania. Niekiedy odpowiednia wkładka poprawiająca ustawienie stopy lub odpowiedni krem poprawią w znacznym stopniu wygląd naszych stóp i komfort chodzenia.

ZESPÓŁ PĘKAJĄCYCH PIĘT- typowe pęknięcia u podłoża których leży utrata elastyczności skóry. Naskórek z przerośniętą warstwą rogową skóry pięt jest suchy, łuszczący i zazwyczaj popękany, a barwa żółta ma szary odcień. Do nadmiernego rogowacenia skóry pięt predysponują: cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, niewydolność nerek i wątroby, zaburzenia endokrynologiczne i otyłość. Część zmian ma wilgotny charakter, u podłoża którego  leży maceracja skóry lub infekcje bateryjne. Stopień zaawansowania zmian wpływa na ewentualne dolegliwości. Nieleczone pęknięcia mogą krwawić i sączyć.

MODZELE- są bardzo powszechną zmianą skórną o niezbyt złożonej patogenezie. Podobnie jak odcisk, modzel powstaje w wyniku przewlekłego ucisku i/lub tarcia skóry pokrywającej nadmiernie uwypuklenie wyniosłości kostne. Czynnikami predysponującymi są:
– noszenie niewłaściwego obuwia- zbyt ciasne lub/i niewygodne
– płaskostopie
– zaburzenia statyki
– nadmierne usuwanie zrogowaciałego naskórka

Nadmiernie lokalne rogowacenie skóry formuje warstwy. Najmniejsza warstwą jest ta położona najbardziej powierzchownie, a im głębiej tym bardziej zwiększa się jej powierzchnia. Modzel jest zmianą słabo odgraniczoną od zdrowej otaczającej skóry. zmiana zazwyczaj jest okrągła lub owalna, o lekko żółtawej barwie, a brak czopa rogowego pozwala na różnicowanie z odciskiem.

Do typowych miejsc formowania się modzeli należą:
– zewnętrzna powierzchnia palucha
-pięta
-centralna część kłębu stopy
-boczna krawędź stopy

Przed zabiegiem. Modzele umiejscowione pod I, II i V głową kości śródstopia.

Podeszwa stopy po opracowaniu hiperkeratoz. Do oczyszczenia użyty został skalpel, a całość została wygładzona frezarką za pomocą jednorazowych kapturków ściernych.

ODCIĄŻENIA wykonywane indywidualnie na potrzeby pacjenta, w celu profilaktyki i zabezpieczenia miejsca poddanego zabiegowi (np. po usunięciu odcisku). Wykonywane są w momencie, gdy nie jest możliwe zastosowanie gotowych odciążeń/ ortez, które dostępne są na rynku.

ORTOZY INDYWIDUALNE –Produkty wykonane są  z masy silikonowej, której twardość dobiera się indywidualnie do pacjenta. Ortezy  idealnie sprawdzają się przy takich deformacjach jak: palce młotkowate, młoteczkowate, szponiaste, paluch koślawy. Dzięki nim możemy w szybki sposób zapewnić odpowiednie zaopatrzenie po zabiegu np. usuwania odcisków, lub odseparować palce od siebie, jeśli jest taka potrzeba. Silikon jest wygodny w użytkowaniu, nie uczula i nie odparza skóry.

TAPING PODOLOGICZNY – nowoczesna metoda leczenia bólu o szerokim spektrum działania. Odpowiednio nałożona aplikacja koryguje, odciąża i poprawia ukrwienie doprowadzając do biostymulacji organizmu. Pobudza proces przemiany materii, przyspiesza odprowadzanie limfy. Struktura tkanek zostaje poprawiona, a napięcie mięśniowe wyrównane. Taping polega na naklejeniu w odpowiedni sposób, elastycznych taśm wykonanych z wysokiej jakości bawełny, pokrytych cienką i wodoodporną warstwą hipoalergicznego akrylu, imitującego skórę.

KONSULTACJA PODOLOGICZNA

– omówienie zmian na stopach i propozycja terapii, mającej na celu wyeliminowanie/ zmniejszenie dolegliwości bólowych lub korekcja wady stóp pacjenta.

ZAKAŻENIE BAKTERYJNE PAZNOKCI Infekcje bakteryjne w obrębie skóry palców i aparatu paznokciowego występują  stosunkowo często, cechując się różnorodnym przebiegiem. Większość ma charakter łagodny, niektóre jednak mogą prowadzić do poważnych powikłań i wymagać leczenia chirurgicznego. Czynnikami predysponującymi do rozwoju infekcji bakteryjnych w obrębie skóry i paznokci są: urazy, cukrzyca, zaburzenia krążenia i zaburzenia odporności, związane np. z zalażeniem HIV( AIDS).

Dość rzadką, jednak spotykaną w praktyce klinicznej infekcją bakteryjną skóry stóp jest ziarniak basenowy. Jest to schorzenie powodowane przez wodny gatunek atypowych bakterii. Może się on przedostać do skóry pod wpływem skaleczenia na basenie, bądź w  naturalnym zbiorniku wodnym, czy w akwarium. Ziarniak basenowy może dawać objawy na skórze rąk oraz stóp, w zależności od miejsca wnikania bakterii. Zmiana ma obraz brodawkujących grudek, bądź guzków.

Zespół zielonych paznokci jest infekcją bakteryjną prowadzącą do zmiany zabarwienia płytki paznokciowej na zielonkawy kolor. Czynnikiem sprawczym choroby jest pałeczka ropy błękitnej, bytujących w wodzie, glebie, a także roślinach i organizmach zwierzęcych w tym w człowieku. Bakteria wzrastając produkuje barwniki zwane piocyjaniną i poiwerdyną (fluoryzujący na zielono pod wpływem promieniowania UV), a także melaninę i piorubinę. Infekcja rzadko dotyczy paznokci wcześniej nieuszkodzonych. Do czynników predysponujących do zakażenia należą: noszenie przylegającego, nieprzewiewanego obuwia ( sportowcy, żołnierze), onycholiza pourazowa, łuszczyca paznokci, grzybica. Choroba częściej dotyczy osób w podeszłym wieku. U chorych z obniżoną odpornością zakażenie pałeczką ropy błękitnej może prowadzić do poważnych dla zdrowia i życia powikłań. W obrębie skóry bakteria ta bywa przyczyną krwotocznych i martwiczych zmian otoczonych rumieniem, głębokich ropni. Bakteria może doprowadzić do wtórnych infekcji u pacjentów z owrzodzeniami podudzi z ranami pourazowymi i u pacjentów oparzonych. W obrębie ran bakterie tworzą swoiste kolonie i produkują biofilm utrudniający penetrację antybiotyków, co często jest przyczyną trudności terapeutycznych. Leczenie zakażenia bywa długotrwałe, prowadzone wyłącznie przez personel medyczny. Podstawą leczenia zainfekowanej płytki paznokciowej jest dbałość o ograniczenie wilgotności ewentualnie usunięcie zakażonej części paznokcia ( usunięcie całej płytki paznokcia powinno być ostatecznością). Konieczne jest, o ile to możliwe, usunięcie pierwotnej przyczyny, jak zakażenie grzybicze, przy jednoczesnym unikaniu urazów .

Infekcje bakteryjne w obrębie wału paznokciowego występują stosunkowo często.

Zanokcica– zapalenie wału paznokciowego może mieć charakter ostry i przewlekły. Najczęstszymi bakteriami wywołującymi zakażenie są: gronkowiec złocisty, paciorkowce i bakterie z grupy gram ujemnych. W wyniku zakażenia dochodzi do zmian skórnych: zaczerwienienia, obrzęku i bólu najczęściej w obrębie jednego z bocznych wałów paznokciowych, w zaawansowanym stanie obserwuje się wydzielinę ropną wydobywająca się spod wału paznokciowego. Do czynników predysponujących należy uraz spowodowany przewlekłym uciskiem, agresywnym pedicure, a także nieprawidłowym wzrostem paznokci np. paznokieć wrastający. Zanokcicę stwierdza się częściej u osób otyłych, chorujących na choroby endokrynologiczne(cukrzyca), zaburzenia krążenia. W przebiegu choroby dochodzi często do nadważeń grzybiczych, dlatego w przypadku zanokcicy przewlekłej konieczne jest wdrożenie leczenia przeciwgrzybicznego.

CUKRZYCA- jest przewlekłą chorobą metaboliczną charakteryzującą się hiperglikemią ( podwyższony poziom cukru we krwi) i wieloma powikłaniami, w tym dotyczącymi skóry. Częstość występowania cukrzycy wzrasta i obecnie szacuje się, że na cukrzyce choruje 7% populacji europejskiej, a na całym świecie 350 milionów osób. Natomiast rozpatrując poszczególne grupy wiekowe, u osób po 60 r.ż. na cukrzycę choruje blisko 20% liczebności grupy. Biorąc pod uwagę te dane i niebezpieczeństwo powikłań, niekiedy bardzo groźnych, nie dziwi fakt, iż cukrzyca została uznana za duży problem społeczny.

Na podstawie różnic etiopatogenetycznych wyróżnia się dwa podstawowe typy cukrzycy:
– typ I- cukrzyca insulinozależna- początek zazwyczaj w młodym wieku( do 30 r.ż); niedostateczna produkcja insuliny,
-typ II- cukrzyca insulino niezależna- początek zazwyczaj w późnym wieku ( po 40 r.ż); niepowtarzalny związek etiologiczny z niezdrowym stylem życia i otyłością. W wyniku różnorodnych procesów dochodzi do rozwoju insulino oporności, czyli utracie wrażliwości docelowych komórek na działanie insuliny, w wyniku np. upośledzenia funkcjonowania receptorów insulinowych.

Na szczególne ryzyko rozwoju cukrzycy narażone są osoby otyłe, obciążone nadciśnieniem tętniczym, chorobami serca i z dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku cukrzycy. Podstawą rozpoznania choroby są pomiary glikemii we krwi na czczo i po obciążeniu glukozą.

Cukrzyca, szczególnie 2 typu, jest chorobą o powolnym rozwoju. Do pierwszych objawów choroby zalicza się:
– ogólne osłabienie, męczliwość, senność,
– drażliwość,
– nadmierne pragnienie,
– częste oddawanie dużej ilości moczu,
– chudnięcie mimo prawidłowego apetytu,
– nieostre, podwójne widzenie
– częste infekcje układu moczowo-płciowego
– objawy skórne,

Niewyrównana, długotrwająca cukrzyca jest punktem wyjścia dla licznych bardzo zróżnicowanych zmian skórnych. Objawy z zakresu skóry mogą się również rozwinąć już w pierwszych latach trwania choroby, a sporadycznie obserwowane są zanim stwierdzi się nieprawidłowe poziomy glikemii. Duży odsetek objawów dotyczy skóry lub zaburzeń w kończynach dolnych, w szczególności stóp:
– suchość i świąd
– łatwość powstawiania siniaków
– upośledzone gojenie ran
– nawracające stany zapalne skóry
– uczucie mrowienia skóry
– okresowa utrata czucia w stopach

Jednym z najczęstszym i najgroźniejszych powikłań długotrwającej i  źle kontrolowanej cukrzycy jest stopa cukrzycowa. Ryzyko rozwoju tego powikłania w ciągu całego życia sięga 20%. W przebiegu cukrzycy dochodzi do rozwoju nieprawidłowości w budowie i funkcji dużych i małych naczyń krwionośnych, a także nerwów.

Wyróżnia się dwa typy stopy cukrzycowej:
– stopa cukrzycowa niedokrwienna- rozwija się na skutek pogorszenia ukrwienia w obrębie stopy,
– stopa cukrzycowa neuropatyczna- powstaje w  wyniku uszkodzenia obwodowego układu nerwowego.

Pacjenci powinni dbać o zachowanie zdrowej skóry stóp, unikać urazów i zakażeń. Najważniejszym  działaniem profilaktycznym i leczniczym każdego chorego z cukrzycą jest utrzymanie prawidłowego poziomu glikemii. Nie bez znaczenia jest również utrzymanie  lub przywrócenie prawidłowej funkcji ważnych dla utrzymania integralności całego organizmu- serce, nerki.  W momencie rozwoju stopy cukrzycowej należy być świadomym powagi sytuacji i spełniać wszystkie zalecenia specjalistów. Istotnym elementem zapobiegania urazom jest korzystanie z profesjonalnych usług podologa podczas obcinania paznokci, usuwania modzeli czy odcisków. Noszenie wkładek ortopedycznych  i wygodnego obuwia wspomaga leczenie.

W gojeniu się owrzodzeń cukrzycowych znajdują zastosowanie między innymi opatrunki. Należy dobrze zabezpieczyć, bez wywierania ucisku ( unikać wiązania supełków). Stosowanie przylepca na zmienioną troficznie lub uszkodzoną skórę może zwiększać ognisko uszkodzenia lub podczas usuwania spowodować dodatkowy mikrouraz.